Kawiarnie, tablaos i własny teatr
Krótka historia madryckiego flamenco
Od doniesienia prasowego z 1847 roku, przez cafés cantantes, pierwszy tablao w 1954 roku, aż po własny teatr — jak flamenco trafiło na madryckie sceny.
Zarezerwuj miejsce w Malasañie ↗Pierwsze wzmianki w prasie
Comunidad de Madrid umiejscawia pierwsze udokumentowane odniesienia do flamenco jako gatunku muzycznego w madryckiej prasie w połowie XIX wieku. 6 czerwca 1847 roku gazeta El Espectador użyła słowa flamenco wobec wykonawcy w artykule zatytułowanym „Un cantante flamenco". Pierwsza wzmianka o muzyce flamenco pojawia się w La Nación 18 lutego 1853 roku. Ta sztuka przybyła z Andaluzji, ale Madryt pisał o niej wcześnie.
Kawiarnie śpiewacze
W miarę upływu XIX wieku elita kulturalna uznała flamenco za niegodne scen teatralnych, więc przeniosło się ono do kawiarni śpiewaczych, wśród nich San Fernando i Café de Marte. Występujący tam artyści stali się profesjonalistami, a śpiewaczka La Niña de los Peines zadebiutowała w Café Brillante. Sewilla miała własną kulturę kawiarnianą: w 1881 roku Silverio Franconetti otworzył tam pierwszą kawiarnię śpiewaczą flamenco. Te kawiarnie ukształtowały profesjonalnego artystę.
Od kawiarni do tablao
Pierwszym tablao w Hiszpanii była Zambra, otwarta w Madrycie w 1954 roku, według Comunidad de Madrid. Tablao to miejsce, w którym odbywają się pokazy flamenco, a słowo to określa również parkiet do tańca flamenco. Powstały kolejne tablao, a Comunidad twierdzi, że flamenco w Madrycie nie może być zrozumiane bez Teatro Pavón i Zambry. Dały one miastu regularny, biletowany sposób słuchania i oglądania tej sztuki.
Madryckie brzmienie
Madryt wykształcił własny charakter flamenco. Comunidad de Madrid podaje, że dzielnica Caño Roto w Carabanchel dała nazwę brzmieniu Caño Roto, co stanowi znaczący wkład w historię tego gatunku. W latach 80. i 90. XX wieku artyści tacy jak Paco de Lucía, Camarón i Enrique Morente dotarli do miejsc, które były flamenco nieznane, wśród nich Teatro Real.
Akademie tańca i scena
Wystawa Comunidad de Madrid przyjrzała się jednocześnie madryckim tablao, kawiarniom śpiewaczym i historycznym akademiom tańca, co pokazuje, jak wiele madryckiego flamenco dzieje się zarówno poza sceną, jak i na niej. Nauczyciele, uczniowie i profesjonaliści dzielą te same dzielnice. Teatr, który również prowadzi zajęcia, jak Teatro Flamenco Madrid, należy do tej tradycji nauki i występów zarazem.
Najpierw przeczytaj słowo
Teatro Flamenco Madrid opisuje siebie jako pierwszy teatr flamenco na świecie, a madrycka organizacja turystyczna powtarza ten opis. Należy go czytać jako opis samego obiektu. Comunidad de Madrid wymienia Teatro Pavón wśród miejsc, bez których madryckiego flamenco nie można zrozumieć, więc flamenco miało już wcześniej w tym mieście sceny teatralne. To, co oferuje dedykowany teatr flamenco, to scena zbudowana wokół jednej formy sztuki, przez cały rok.
Dziedzictwo, podwójnie
UNESCO wpisało flamenco na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości w 2010 roku. W 2024 roku Rada Rządowa Comunidad de Madrid uznała flamenco w regionie za dobro kultury o znaczeniu niematerialnego dziedzictwa, na mocy Dekretu 10/2024 z 31 stycznia. Wystawa z 2024 roku, trwająca od 9 lutego do 17 maja, obejmowała historię flamenco w Madrycie z ponad 150 eksponatami, w tym ubraniami należącymi do Camaróna, Enrique Morente i Paco de Lucíi.
Teatr sam w sobie
Teatro Flamenco Madrid działa w budynku, który ma własną teatralną historię. Teatro Alfil przy Calle del Pez 10 otworzył się jako Cine Pez w 1948 roku, a w 1971 stał się małym teatrem. Teatr flamenco dzielił z nim program przez siedem lat, aż we wrześniu 2024 roku przejął pełną kontrolę nad przestrzenią. Określa się mianem pierwszego teatru flamenco na świecie — twierdzenie to powtarza również miejski ośrodek turystyczny. Niezależnie od rankingu, forma, która niegdyś unikała teatralnych scen, ma teraz własną.
Źródła